On-ontdekt pareltje Rammang Rammang | Reisfragmenten Sulawesi

1

It’s a rainy day

Rennen, rennen, rennen!! Roep ik tegen de kids. De regen gutst neer op onze hoofden en zo is het al de derde keer vandaag dat we zeiknat ergens binnen komen. 5 verzopen katjes. Ik ben er klaar mee. En die stad valt ook nog eens flink tegen. We vragen ons hardop af of het wel zo’n goed idee was die rondreis door Sulawesi.

“January and february: rainy season” lees ik in de Lonely Planet. Hmmmm, misschien volgende keer toch wat meer verdiepen in het land waar we naartoe gaan?

Terwijl ik zit te balen klaart het buiten op. De stad komt weer tot leven en ook wij ondernemen nog een poging om de stad te verkennen. Drie dagen geleden zijn we geland in Makassar. Een grote stad in het zuiden van Sulawesi. Alle pogingen om de stad te ontdekken werden wreed verstoort door de tropische buien van niet een uur maar 3 uur, maar vandaag lijkt het te lukken.

Overal letters

Waar Amsterdam zijn letters heeft weggehaald vanwege de grote hordes toeristen, heeft Makassar de stad bezaait met die dingen. Werkelijk overal staan letters. Ze hebben hun best gedaan. Hier en daar loopt dan ook een lokale toerist rond die gulzig op de foto gaat met de beroemde letters. Sulawesianen (?) zijn gek op selfies maken. Lipjes getuit en het peaceteken maken. Ze doen het allemaal. En dan zien ze ons. En wij zien hun. Nog voordat we kunnen vluchten staan ze naast ons. We worden aan alle kanten vastgepakt en voor we het weten zijn we 100 selfies verder. Hier lachen we nog …

Ja, ook wij nemen een selfie voor de beroemde letters bij Fort Rotterdam

Proberen weg te komen

Makassar laten we snel achter ons. Althans dat proberen we. Goed voorbereid als we zijn (!) komen we erachter dat er geen vervoer is naar de plek die als volgende op de lijst staat. Rammang Rammang. Een dagjesbestemming voor de inwoners van Makassar met een fantastisch karstgebergte als ik de LP moet geloven. Maar die dagjesmensen gaan met een tourtje of met eigen vervoer. Er is dus geen OV die kant op. Met handen en voeten leggen we uit dat wij daar graag willen slapen. De dame achter de receptie kijkt ons aan alsof we niet goed bij ons hoofd zijn. Het Engels is hier niet heel best en ook google translate vertaalt deze keer niet al te best. Ze is wel heel lief en doet onwijs haar best voor ons. Zoals die keer dat ik voor haar stond met mijn pakje havermout en melk en ik met handen en voeten duidelijk maakte dat rijst en kip niet echt mijn ding zijn in de ochtend en of ze mijn papje wilde klaarmaken. Na een paar keer toch de rijst en kip aan me te willen slijten (want wie eet er nu geen kip als ontbijt!) maakte ze het toch, hard lachend, voor me klaar. Maar goed, nu sta ik weer bij de receptie en kijkt ze me aan alsof ik een buitenaards wezen ben. Wat in theorie misschien niet eens een hele gekke gedachte is als ik in haar schoenen zou staan. Dan komt ze met het lumineuze idee om een GRAB taxi te bestellen voor ons. Ik kan haar wel zoenen. We hebben vervoer.

Die middag zoek in internet af naar een tip of een glimp van wat maar lijkt op accommodatie daar in Rammang Rammang. Want wat blijkt; zelfs de Lonely Planet heeft geen adresjes voor een gezin van 5. Dan gebeurt het. Iemand heeft daar geslapen bij een meneer én heeft van die meneer een telefoonnummer op Tripadvisor achtergelaten. Halleluja!

“Hello” zegt een meisjesstem aan de andere kant. Eindelijk. Maar het meisje weet van niks en zegt dat ik een ander moet hebben. Ze geeft me een ander nummer. De moed begint me ondertussen in mijn schoenen te zakken. Gaan we er ooit komen? Na nog 2 doorverwijzingen neemt dan eindelijk de meneer op die ik moet hebben. “Ja hoor” zegt hij, “ik heb nog 2 huisjes over”. We boeken het direct en stappen de grabauto in.

Bij aankomst worden we toegelachen door de lokale bevolking. Of lachen ze ons nu uit? Ik weet het soms niet meer. Maar hilarisch zijn we wel, want een mevrouw blijft zowat hangen in haar slappe lach. En wij lachen vrolijk terug.

Ons vervoer de komende dagen

WAUW

Na een half uur komt een gezellige gekleurde kanoboot aan gevaren en brengt ons naar ons onderkomen voor de komende dagen. Het blijkt de Rammang Rammang Eco Lodge te zijn van ene Udhin Dancy. Met een grote glimlach staat hij ons op te wachten en verwelkomt ons in zijn Lodge. We kijken verbaasd om ons heen. Doordat het zo moeilijk te vinden is dachten wij in een lokaal huisje ergens in een schuurtje terecht te komen, maar dit is prachtig! 8 huisjes staan aan de rand van een rijstveld met een uitzicht om u tegen te zeggen. Wij slapen in de laatste 2 huisjes. Binnen is het schoon, er is een echte wc en een echte Indonesische douche; een emmer met mini-emmertje om water mee over je hoofd te gooien. Wij kunnen ons geluk niet op; wat een fijne plek.

Ons huisje met prachtig uitzicht

Even later lopen we door de omgeving. Kleine kinderen spelen om ons heen en ouders hangen loom in hun hangmatten. De huizen die we tegenkomen  zijn bijzonder en er wonen veel mensen. In één huis tellen we wel 15 mensen.

 

Achtervolgd door de selfiesquad

In die omgeving is het normaal dat hele gezinnen bij elkaar wonen. Net als we dat uit willen leggen aan onze kinderen zien we dat zij bezig gehouden worden door hele andere dingen. We worden namelijk achtervolgd door een horde lokale toeristen die weer selfies met ons willen. We vluchten naar ons huisje en gaan daar op het balkon zitten. Maar ook daar weten de selfiechasers ons te vinden. Vanaf de overkant vragen ze of ze met ons op de foto mogen. Maar er zijn er ook die het niet durven te vragen en een selfie van zichzelf maken met ons er “toevallig” ook op. De capriolen die sommige uithalen; hilarisch! Wij vermaken ons prima. Fileine vindt het allemaal niet meer zo grappig en rent haar hutje in om er vervolgens de komende uren niet meer uit te komen.

Allemaal mensen die stiekem selfies van ons maken. Wij verschuilen ons op ons balkon.

Betoverende lichtjesboom

Als s’avonds alle dagjesmensen weg zijn komen we langzaam ons holletje weer uit. En na een heerlijk maaltje heeft Udhin een verrassing voor ons. We stappen de kano in en weten niet wat ons te wachten staat. Het is pikdonker en horen veel dierengeluiden. Een beetje spannend is het wel. Dan zijn we er. Onze monden vallen open van verbazing. Wat is dit? We kijken naar een boom  vol met lichtjes, het lijkt wel een kerstboom. Als we dichterbij komen zien we dat die lichtjes vuurvliegjes zijn. Deze komen s’ nachts met z’n allen naar de mangrovebomen. Het is betoverend. Ik heb veel gereisd maar dit heb ik nog nooit gezien. Ik kijk naar mijn kinderen en zie dat ze net zo verwonderd zijn als ik. Ook Rogier is onder de indruk. We blijven een poosje bij de bomen rondhangen en als we terug gaan word ik overmand door een gevoel van intens geluk. Jezus, wat ben ik een geluksvogel!

Fileine is weer uit haar hutje gekomen 🙂 Op weg naar de vuurvliegjes, spannend.

Gitaar spelen en de sigarettenberg

De volgende dag blijkt  nog eens dat het een goede keuze was hier een paar dagen door te brengen. Per kano ontdekken we de omgeving. Het karstgebergte, de stilte en de wirwar aan riviertjes zijn indrukwekkend. Ook gaan we op bezoek bij een lieve meneer die in een hutje woont onderaan een bijzonder landschap. Maar voordat we zijn “achtertuin” gaan bekijken nodigt hij ons uit in zijn huis. Het eerste wat opvalt is de enorme berg lege sigarettendoosjes. Fileine is zwaar onder de indruk van de grote berg en vraagt zich af waarom deze meneer het niet gewoon in de prullenbak gooit. Dan wijst hij naar een plek waar we plaats kunnen nemen. Een beetje ongemakkelijk en toch wat achterdochtig gaan we zitten. De kinderen hebben daar geen last van en het is heerlijk om naar hun onbevangenheid te kijken. Daar kunnen wij nog wel van leren besluit ik en laat mijn vooroordelen voor wat ze zijn. Deze man wil oprecht alles van ons weten en laat de kinderen spelen op zijn kleine gitaartje. Hij is nieuwsgierig; waar komen jullie vandaan, waarom zijn jullie hier, maar hij vertelt ook over zijn leven. Hij houdt wel van een sigaretje zoals we kunnen zien, hij laat de pakjes express liggen, vind ie leuk.

De lieve meneer moet zijn gitaar en achter zich de berg lege sigarettenpakjes

Dan gaan we “zijn” tuin bekijken. Zijn tuin is een karstgebergte. Ruige rotsen liggen overal verspreid en we springen van de ene naar de andere. Ook hier is het uitzicht weer om van te smullen. Als we klaar zijn wil de man uiteraard nog even een selfie met ons maken. En wat geld voor een pakje sigaretten zou hij ook wel fijn vinden, dan kan hij zijn verzameling weer aanvullen. Wij vragen ons nog eens af hoeveel een mens in zijn leven kan roken, maar we geven hem toch wat geld voor een pakje.

Na deze indrukwekkende dag we voldaan weer terug bij onze Lodge. Daar staat Udhin klaar met een vishengel. Rondom de huisje heeft hij een visvijver aangelegd en we moeten nog een visje vangen voor het diner. De meiden mogen vissen en vangen ook nog wat. Helaas iets te klein voor een echt diner, dus die vis wordt snel weer vrijgelaten. S’ avonds eten we heerlijke verse vis.

Spot het visje …

The Simple Life

Het leven is zo heerlijk simpel op dat soort momenten. Je eigen eten vangen, geen internet en lieve mensen om je heen. De simpelheid waar wij met z’n allen soms zo naar verlangen. Als ik Udhin vraag waarom het zo moeilijk is om deze Lodge te vinden zegt hij “ik wil niet in de lonely planet of een website, want ik wil niet dat het hier overspoeld wordt met toeristen” Ik kom eracher dat hij met een touroperator werkt in Nederland “Dat is meer dan genoeg” zegt hij.

Waterpret met onze “douche”

De huispoes

Na 4 dagen is het tijd om afscheid te nemen van die lieve enthousiaste Udhin en zijn lieve vrouw. Met pijn in ons hart gaan we weg. Wat was het bijzonder hier. Zo heerlijk afgelegen, simpel en goed. Maar het is tijd voor een nieuwe uitdaging; want hoe gaan we bij onze volgende bestemming komen … Toraja Land

Oh en het weer … dat is sinds Makkassar alleen maar beter geworden. Wat nou regenseizoen Lonely Planet!

Ook Jolie en ik houden van selfies

Enthousiast ?

Word je enthousiast van dit verhaal en wil jij tijdens je reis in Sulawesi ook naar Rammang Rammang? Hier is het nummer van Udhin. In het weekend is het er wel heel druk met lokale toeristen, dus een doordeweekse dag is beter. Maar ga er zeker heen. De Lodge, de mensen en de prachtige omgeving gaan je niet teleurstellen.

Udhin Mobiel (+62) 813 -4290- 533 Skype: Udhin.dancy

Heel vaak is er geen bereik in het gebied en kan hij op stap zijn met zijn gasten. Dus probeer het vaak of stuur hem een what’s app. Veel plezier.